EKSHUMACIJA (engl. exhumation), iskopavanje leševa; postupak kojim se omogućava vađenje posmrtnih ostataka, u celini ili samo delova. Može biti slučajna i rna. Slučaj-na se sreće pri iskopavanjima za izgradnju stambenih objekata, u ratu prilikom eksplozije granata, u zamljotresima i sl. Namerna ekshumacija se primenjuje pri prenosu leševa iz groba u grob, za potrebe sudsko-medicinske ekspertize, radi utvrđivanja žrtava genocida, ratnih zločina i dr., a postoji i zlorna (kod prikrivanja zločina, krađe i sl). Namerna e. se vrši i u cilju verskog obreda i radi uništenja i zamene leša. Opisane su i ekshumacije radi nekrofilije. U našoj zemlji ekshumacija može biti: redovna , koja se izvodi svakih 10 – 12 godina radi prenošenja u zajedničke kosturnice posmrtnih ostataka o kojima rodbina više ne vodi računa; vanredna , kad vlast zahteva iskopavanje (kao kod sudsko-medicinske ekshumacije) ili po zahtevu rodbine (kada se žele preneti posmrtni ostaci iz jednog mesta u drugo). Pri redovnim ekshumacijama javnost se obaveštava šest meseci pre izvođenja postupka. Vanredna ekshumacija se radi po nalogu suda uz odobrenje sanitarne inspekcije opštine na čijoj se teritoriji vrši iskopavanje, i čiji je predstavnik dužan da prisustvuje samom procesu kao službeno lice. Sudsko-medicinska ekshumacija se vrši isklučivopo nalogu suda najčešće u cilju naknadnog pregleda leševa koji nisu obdukovani, iskopavanja osoba za koje se posumnja da su sahranjene kao „prividno mrtve“, dokazivanja ili osporavanja identiteta leša, utvrđivanja uzroka smrti, utvrđivanja načina i sredstva povređivanja, dinamike i mehanizma povređivanja, otklanjanja sumnje ili potvr-đivanja pretpostavki o nasilnoj smrti u sluča-jevima kada je urađena obdukcija izvedena površno i nepotpuno sa očiglednim propustima ili je leš sahranjen bez obdukcije.